In 1965 verscheen als Van Ditmar paperbacks Trinus Reimersma's roman 'Fabriek'. Het boek werd door enkele recensenten terstond als een belangrijk debuut herkend, doch het zou tot 1967 duren eer Reimersma dank zij de toekenning van de Gysbert Japicx-prijs de aandacht van een breder verkreeg.
De auteur had intussen aan den lijve ondervonden dat het doorbreken van seksuele en religieuze taboes in Friesland even riskant is als in sommige andere delen van het land en aan persoonlijke publiciteit heeft het hem dan ook niet ontbroken.
Dit nieuwe boek, 'De verwoesting van Leeuwarden', stelt de lezer in staat zich een oordeel te vormen over zowel de literaire vermogens van de auteur, die hem erkenning en een belangrijke prijs opleverden., als over zijn ideeën over de seksualiteit, de religie en nog enkele andere fundamentele zaken, die hem veel persoonlijke last bezorgden.
De verwoesting van Leeuwarden' biedt namelijk zowel verhaal als verhandeling, een opwindend verhaal over afschuwelijke gebeurtenissen te Leeuwarden, waarin mens-grote ratten en een militaire dictator tezamen de ondergang van deze stad bewerkstelligen, en levendige, eigenzinnige verhandelingen over het schrijven, over taboes en Friese recensenten, over godsdienst en over een aantal andere menselijke problemen en aangelegenheden. Dit alles in elkaar gevlochten tot een boeiend geheel van humor, ernst en lokanieke onbekommerdheid.