Persoon/-712996829

Geboren te Hoofddorp, Noord-Holland. Cornelis Johannes Kieviet was een Nederlandse onderwijzer en schrijver van jeugdboeken. Publicerend onder de naam C. Joh. Kieviet was hij de schepper van de bekende kinderboekenfiguur Dik Trom. Zijn vader werkte als timmerman-aannemer, die zich kort na de drooglegging van de Haarlemmermeer in Hoofddorp vestigde en de eerste boerderijen en huizen in de nieuwe polder bouwde. Het gezin had elf kinderen, waarvan Cornelis Johannes het tiende was. Door het plaatselijke schoolhoofd werd Cornelis opgeleid om op 16 jarige leeftijd de kweekschool te kunnen bezoeken. In 1877 werd hij benoemd tot hulponderwijzer in Vijfhuizen. Later werkte hij ook in Lisse. Hier ontmoette hij Gezina Veldhuyzen van Zanten, zijn toekomstige vrouw. Ze verhuisden naar Den Haag waar hij een nieuwe betrekking als onderwijzer aanvaardde. Na de hoofdakte te hebben behaald, werd hij in 1883 benoemd tot hoofd van de openbare lagere school in Etersheim, een klein dorp aan het IJsselmeer in de buurt van Hoorn. Hier zou hij ruim twintig jaar blijven. Geholpen door één juf onderwees hij de verschillende klassen. In 1903 werd hij benoemd tot schoolhoofd in Zaandam.

Omdat er volgens Kieviet in zijn tijd uitsluitend brave kinderboeken bestonden, volgepropt met grote-mensengedachten, besloot hij zelf andere kinderboeken te gaan schrijven. Elke avond schreef hij tien velletjes in een schoolschrift. Deze las hij voor aan zijn vrouw. Vervolgens liet hij ze, vaak al de volgende dag, door de oudere leerlingen voorlezen aan de jongere. Hij lette goed op hoe deze op de verhalen reageerden. Zo bleek vanzelf of het nodig was nog iets aan de tekst te veranderen.

Als eerste verscheen in 1890 De twee neven, in 1891 gevolgd door Uit het leven van Dik Trom dat pas, omdat het op weerstand stuitte door Kieviets bespotting van het gezag (veldwachter Flipsen), in 1892 door P. Kluitman werd uitgegeven. Pas de tweede druk in 1899 werd, mede door de fraaie illustraties van Johan Braakensiek, een groot succes. Hierdoor aangemoedigd schreef hij nog vijf vervolgdelen. Vanaf 1938 zijn de avonturen van Dik Trom verscheidene malen verfilmd. Eerder werden er ook toneelbewerkingen door amateurtoneelgezelschappen over Dik Trom opgevoerd.

Behalve een half dozijn aan zijn held Dik Trom gewijde verhalen schreef Kieviet nog tal van andere jeugdromans, vaak ook in een samenhangende reeks, zoals De club "Van zessen klaar", Wilde Bob, De club op reis en De club in Valkenburg (1898-1915). Grote bekendheid kreeg ook het historische jeugdboek Fulco de Minstreel . Verder vervaardigde hij voor Patria, Hille, Kaiser en Kanis & Gunnink jeugdalbums, waarin bij de producten van deze bedrijven gespaarde plaatjes konden worden ingeplakt. De twee detectiveromans voor volwassenen, die hij in zijn latere jaren schreef, trokken minder aandacht.

C. Joh. Kievit was getrouwd en had kinderen. Zijn dochter Mevr. M.A.M. Kempen-Kieviet karakteriseert haar vader als een mijmeraar. Hij las niet veel. Wel las hij graag de kinderen op school voor uit eigen werk en soms speelde hij operette met hen.

Na de dood van zijn vrouw, in 1917, verliet hij het onderwijs en ging vanwege zijn gezondheid vervroegd met pensioen. Hij vestigde zich in Wassenaar waar hij tot zijn overlijden doorging met het schrijven van boeken, waarvan er totaal 48 in druk verschenen.

Overleden te Wassenaar, Zuid-Holland.

Literaire prijzen heeft C. Joh. Kieviet nooit ontvangen. Nationale erkenning kwam pas toen in 1968 de lagere school in Hoofddorp naar Dik Trom werd vernoemd. In Hoofddorp kreeg Dik Trom een eigen museum. Hier ook bevindt zich, sinds 1973 op het Marktplein, het karakteristieke beeld van Dik Trom omgekeerd zittend op een ezel.

Toen in 1981 de auteursrechten op de boeken van de schrijver vervielen, verdrongen de uitgeverijen zich om de boeken van Kieviet op de markt te brengen. Er werden zelfs kamervragen gesteld toen Uitgeverij Kluitman zijn rechten veilig wilde stellen door de naam Dik Trom als warenmerk te deponeren. De titels zouden dan niet door andere uitgeverijen mogen worden gebruikt. Kluitman verloor het kort geding (2-3-'82) dat rond deze zaak was aangespannen.